Sinds onze aankomst in Addis Abeba voelen we ons steeds meer thuis. Elke ochtend worden we hier vroeg wakker: om de hoek staat een orthodoxe kerk waar vanaf 5.30 uur, nog voor zonsopgang, gezongen en gepredikt wordt. Dat gaat vaak door tot 8 uur en blijkt heel gewoon te zijn – veel mensen vertellen dat ze hetzelfde ochtendritueel in hun buurt meemaken.
We wonen momenteel in een ruim huis met enkele basismeubelen en wachten nog op onze container, die pas eind november of in december zal toekomen. Omdat iedereen hier dezelfde situatie kent, is de onderlinge hulp groot: we mogen keukenspullen lenen en krijgen tips waar we toch nog een pan of mixer kunnen vinden. Supermarkten hebben een beperkt aanbod en ingevoerde producten zijn vaak duur, dus het voelt als een kleine overwinning wanneer ik goede melk, cornflakes of koekjes vind voor de kinderen. Verse groenten, fruit en eieren koop ik langs de weg in de kleine winkeltjes. Onze huishoudster Genet, zoals bijna iedereen hier heeft, maakt er vaak fruitsalade van. Genet is erg lief en werd deze week door de kinderen uitvoerig geprezen toen ze hen verraste met een verse bananencake.
De school ligt op een kwartiertje rijden, maar omdat we een grote baan moeten oversteken, kan dit enkel met de auto. Onze eigen auto is nog steeds niet administratief in orde geraakt (alles duurt hier erg lang), en daardoor hebben we een chauffeur, Anwar, en gebruiken we regelmatig een taxi via een handige app.
Wat ons het meest blij maakt, is de warme ontvangst. Zoals Kobe al schreef, spreek ik geregeld af met andere ouders. Dat is niet alleen gezellig, maar ook heel praktisch: zo leer ik waar we spullen kunnen kopen en welke uitstapjes de moeite waard zijn. Na playdates van de kinderen worden we vaak spontaan uitgenodigd voor een borrel (zoals de Nederlanders dit zeggen). Het voelt zelfs alsof we al echte vrienden hebben gemaakt – uit Portugal, Nederland, Zweden, Amerika… Ze nemen me mee naar restaurantjes en winkeltjes en zo ontdek ik steeds nieuwe plekjes. Belgen zijn hier nauwelijks. We zijn maar met 3 gezinnen met kinderen, maar dat maakt het juist boeiend: de internationale mix verrijkt ons dagelijkse leven.
De internationale school is een warme community en hier is er veel aandacht voor nieuwe gezinnen. Fien krijgt extra ondersteuning voor Engels en thuis oefenen we samen. Er zijn al tal van informatiemomenten geweest: van uitleg over het curriculum tot sessies rond veiligheid en cultuur. De oudervereniging PTO (parent teacher association) organiseert fantastische initiatieven: een bustoer rond de stad, een welkomstgids van veertig pagina’s, online bijeenkomsten en een buddy-gezin dat ons wegwijs maakte. Daar ga ik binnenkort ook zelf bij meehelpen.
Daarnaast ben ik actief lid in het bestuur van de Nederlands-Vlaamse school, waar de kinderen wekelijks Nederlandse les volgen bij De Taaltoekel. Vanuit het bestuur en de directie werd mij gevraagd om ondersteuning te bieden bij het middelbaar onderwijs wat ik heel graag wil doen maar waarmee Kobe en Floor wat minder blij zijn (hun moeder in hun klas).
Dankzij al deze ontmoetingen, activiteiten en de warme gemeenschap voelen we ons hier steeds meer thuis. Vervelen doen we ons geen moment.
Leave a Reply